cartoon in university

ส่วนตอนต่อสู้ก็จะค่อยๆคิดตอนใช้ของแต่ละอย่างในกล่องว่าได้มาจากใคร
(แน่นอนว่ามีภาพพ่อแม่ที่ให้ชุดเกราะมา)
เช่น ใช้ดาบฟัน นึกภาพพ่อ ใช้โล่กัน ได้จากแม่ ใช้ก้อนหิน จากป้าข้างทาง อะไรงี้
----------------------------------------------------------------------------------------------------

ตรงนี้อยากให้เป็นความบังเอิญ (คือหยิบแต่ละอย่างที่ได้รับจากคนนั้นจริง แต่ไม่มีภาพระลึกถึงคนๆนั้นด้วยครับ)ให้คนดูบางคนมองเห็นเอง ไม่งั้นคนดูอาจเดาตอนจบได้จากตรงนี้เลยครับ

ซึ่งตอนสุดท้ายที่ทั้งกล่องและคนให้มาอยู่รวมกัน คนดูจะเข้าใจทะลุถึงกันได้หมดในตอนนั้นเอง ไม่งั้นอาจรู้ทางเดาก่อนได้ครับ


---------------------------------------------
พออกหักกลับบ้าน ก็มีพ่อแม่รออยู่
ก็นั่งเซ็งๆ พ่อแม่เข้ามาปลอบ แล้วเพื่อนๆที่เจอระหว่างทางก็มาเยี่ยม
====================================


ดีครับพ่อแม่เข้ามา มันเปลี่ยน(เพิ่ม)ประธานในเรื่องเข้ามา ดูเปิดประเด็นใหม่แล้วคนดูก็ยังไม่รู้ว่าแล้วจะยังไงต่อ ซึ่งพอเพื่อนๆโผล่ออกมาด้วยมันก็นำทุกอย่างเปลี่ยนไปเลย เหมือนความสนใจของคนดูมันหลุดออกจากปัญหาความกลุ้มของตัวเอกไปแล้ว



------------------------
อ้างอิงจาก:
ในส่วนตอนท้ายที่เขากลับมาบ้าน ก็อาจจะมีภาพภาพของพ่อแม่ที่โล่งใจเป็นพื้นหลังระยะแบบบุคคลที่3ที่ซ้อนอยู่ ซึ่งตัวเอกอาจจะกำลังเศร้าหมองกับความผิดหวังจนมองข้ามความดีใจของพ่อแม่(ที่เห็นลูกกลับมาอย่างปลอดภัย)

ตรงนี้ก็ดีคับ
-ก็ดีนะคับพี่บอย แต่ว่าจนแล้วจนรอดอัศวินน้อยก็ยังดูเมินๆพ่อแม่อยู่จนทั่งจบนี่นา พี่บอยช่วยอธิบายภาพตอนจบที่จิคับหลังจากกลับมาอย่างมองข้ามความดีใจตอนท้ายของพ่อแม่แล้ว(แล้วบทต่อไปมันต่อยังไง - -)ช่วยเรียงลำดับเหตุการณ์ที่พี่เข้าใจ ให้ทีจิคับพี่บอยยจ๋า


แบบของพี่นะครับ ลองฟังดู
“ไม่มีการสอนใดๆจะมีค่าไปกว่าการคิดได้เองครับ”
เหมือนการเรียนรู้แบบท่องจำ กับแบบเข้าใจนะ
การเข้าใจนั้นคือการคิดได้เองแล้วครับ เป็นการใช้ปัญญา

ซึ่งในตอนจบของเรื่องพี่ว่าน่าจะเป็นการคิดได้เองของตัวเอก
ตอนจบแบบของพี่นั้นคือ

เมื่อเขามองข้ามพ่อแม่(ที่เราไม่ต้องการให้เด่น โดยกันไว้ไม่ให้ทักกัน)
หลังจากกลับเข้าห้อง พ่อแม่ก็ไม่รู้ว่าเขาไปพบเจออะไรมา และน่าจะจบบท(พ่อแม่)เพียงแค่นั้น (ที่ภาพลักษณ์ของความเป็นห่วงทั้งหมดก็ได้ถ่ายทอดลงไปแล้วตั้งต้นและปลาย แบบไม่เด่นมาก)

ซึ่งการตัดขาด(จากพ่อแม่)โดยมีโลกส่วนตัวที่แบ่งแยกนี้ เพื่อแสดงภาพลักษณ์ที่สอดคล้องกับชีวิตวัยรุ่น ที่เริ่มเข้าสู่การเรียนรู้จักโลกของความจริงด้วยประสบการณ์ตรงของตนเอง ที่มักจะเริ่มมีความลับกับพ่อแม่ (โดยสอดคล้องกับการผจญภัยที่ตนเพิ่งไปพบเจอมาแบบไม่ให้พ่อแม่รู้)

(ต่อ)
ตัวเอกกลับมาที่ห้อง ในแสงมืดของห้องนั้นที่ยังไม่ได้เปิดไฟ เขามีเพียงกล่องใบเล็กมากมายที่ได้รับระหว่างการเดินทาง ที่ใส่สิ่งที่ตนไม่เคยต้องการ แต่กลับได้รับมามากมาย แล้วเขาก็เอามันใส่ในกล่องเก่าใบแรกพร้อมชุดเกราะบุบๆที่พ่อนำมาให้

ซึ่งเขาเพิ่งสังเกตุเห็นว่าของแต่ละชิ้นนั้นมันต่างยับเยิน(จากการต่อสู้จนดูเหมือนขยะ)และไม่ต่างจากกล่องเก่าโทรมใบแรกที่ตนใช้เป็นที่เก็บใส่มันอย่างทิ้งขว้าง(โยนๆนะ) ซึ่งสายตาของเขามองมันเหมือนเป็นเพียงเศษขยะ

แต่เม่ือเขาได้มองเห็นภาพตัวเองในกระจกที่่อยู่เบื้องหน้า บนสีหน้าที่เบื่อเซ็งและหงุดหงิดเศร้าหมองของตนเอง เขาก็พบกับเงาภาพของตนที่ยังปลอดภัยและไม่เป็นอะไรเลย (โดยคอนทราสกับภาพของหักฟังเหมือเศษขยะทั้งหมดที่เขากำลังโยนชิ้นสุดท้ายเก็บลงไปในกล่องเก่าโทรม) ที่จะเป็นภาพกล่องโทรมใบแรกเปรียบเทียบอยู่ข้างๆร่างที่ปลอดภัยดีของเขา ในเงากระจก

แล้วเขาจึงระลึกได้ (จากแววตาในกระจก) ถึงการได้รับความช่วยเหลือจากทุกคนที่แบ่งบันให้เขามาระหว่างทาง
ซึ่งเท่ากับความรักมากมายของทุกคนที่ดูแลรักษาตนให้ปลอดภัย ที่ในตอนนี้มีเต็มแน่นอยู่ในกล่อง

เขาเปิดกล่องใบนั้นอีกครั้งด้วยความรู้สึกเต็มล้นว่าสิ่งที่อยู่ภายในนั้นมันมีคุณค่า
และได้เห็นภาพใบหน้าของทุกคนที่ยิ้มให้กับเขาอย่างมีความสุขตอนมอบกล่องนี้ให้กับเขา (รวมทั้งพ่อแม่ของเขาด้วยที่ให้กล่องใหญ่) ซึ่งเขาก็ยิ้มตอบรับกับการให้(ของทุกคน)อย่างมีความสุข


ซึ่งตอนจบจะเป็นภาพของเขาที่ปิดกล่องใบนั้นแล้วเปิดประตูเดินออกูไป เมื่อประตูที่เขาออกไปนั้นปิดลง ทิ้งไว้เพียงภาพห้องที่มึดทึมกับกล่องเก่าใบเดิม ก็จะมีเสียงเขาที่ตะโกนกับพ่อแม่ดังจากข้างนอกอย่างฟังชัด(กลับเข้ามาภายในห้องที่ว่างเปล่า ..เสมือนกล่องที่ว่างเปล่าในตอนแรก.. ว่า)

“กลับมาแล้วคราบ !!!!”

ที่ทุกอย่างภายนอกห้องเหมือนจะดูกลับเป็นปกติเหมือนไม่ได้เกิดอะไรขึ้นเลย
จบ

อันนี้ลองคิดเสนอดูครับ


สำหรับผม
ถ้าตอนจบมีคนมาหาทุกคนพร้อมพ่อแม่นั้น ผมว่ามันดูเกินจริงไปหน่อย ลองlistมาประมาณนี้ครับ
1.กลุ่มคนที่แตกต่างและหลากหลายพวกนั้นรู้จักบ้านเด็กหนุ่มได้อย่างไร
2.พวกเขาต่างรู้จักกันและพร้อมหน้ากันมาหาเด็กหนุ่มที่บ้านถูกได้อย่างไร (ถ้าเจอกันระหว่างทางก็อาจเป็นคนที่กำลังเดินทางไปที่อื่นด้วยเหมือนกัน
3.เด็กหนุ่มสร้างพระคุณใหญ่หลวงอะไรไว้พวกเขาทั้งหมดถึงตามมาที่บ้าน
4.พวกเขารู้ได้อย่างไรว่าเด็กหนุ่มไปสู้กับปีศาจมา และอกหักด้วย (ทุกคนตามไปเชียร์ตอนสู้กันและได้ดูตอนเปิดกล่องด้วยหรือ)
5.พ่อแม่รู้และเข้าใจตัวเอกก่อนได้อย่างไรว่ากำลังมีปัญหา

แล้วภาพที่ทุกคนเข้ามาเปลี่ยนสถานการณ์ในตอนที่เด็กหนุ่มกำลังมีปัญหา(ในตอนท้าย) ก็ทำให้ดูเหมือนว่าเด็กหนุ่มก็ไม่ได้โตขึ้นเองจากการเดินทาง ซึ่งการที่เราเอื้อบทให้มากแบบนี้ บางทีคนดูอาจคิดว่าเด็กหนุ่มอาจถูกจูงความสนใจออกไปจากปัญหาของตนเพียงเท่านั้น แล้วLove in the box อาจจะถูกแย่งความเด่นจากประเด็นเรื่องกล่อง ในตอนแรกไปในตอนที่ทุกคนเข้ามาหาแล้วเปลี่ยนสถานะการณ์ด้วยครับ กลายเป็นผลกระทบรองจากกลุ่มนี้ แล้วกลายเป็นประเด็นรองไป
(ส่วนข้อดีของตรงนี้ผมก็ได้กล่าวข้างต้นมาแล้วครับ)





ในคำขอบ่นของคุณNicca ไม่เป็นไรครับดีที่พูดจะได้รู้จักกันก่อนครับ

ครับเรื่องความเป็นไทยนี้ เราเอาแค่ให้เกิดความรู้สึกที่อบอุ่นกันก็พอ ไม่ถึงกับเอาภาพลักษณ์เดิมๆมานำเสนอครับ เพราะบางคนใช้แบบไม่เหมาะสมก็ทำให้ทั้งงาน และความเป็นไทยที่ตนต้องการจะนำเสนอดูแย่ลงไป ครับ

คือเข้าใจความรู้สึกนะครับ ว่าคงเห็นว่ามันกดคุณภาพของผลงานหลายๆชิ้น เพราะมัวยึดติดกับคอนเสปของความเป็นไทย

อาจจะเป็นประโยตที่ผมพูดถึงว่า "พ่อแก้วแม่แก้วช่วยด้วย" ที่มันเป็นคำโบราณ ที่จริงแค่เป็นภาพพ่อแม่เฉยๆนะครับ เขียนแบบนั้นให้มันเชื่อมกับบุคคลิกของคนไทยที่ทุกคนน่าจะคุ้นจำกันดี(ใช้เพื่ออธิบายเฉยๆ) ไม่ใช่บทพูด ไม่ได้หมายถึงต้องทำภาพให้ดูเป็นไทยด้วยครับ แค่มีภาพพ่อแม่นั้นแหละคือประเด็นที่ผมเสนอ ไม่ตีกรอบนะครับ

ความเป็นไทยที่แท้จริงสำหรับผมคือทุกสิ่งที่เรากำลังเป็นและทำอยู่ในชั่วขณะปัจจุบันนั้นแหละครับ
ส่วนความเป็นไทยอื่นๆนั้นเป็นเพียงสัญลักษณ์ที่คนอื่นกำหนดรู้และเข้าใจตรงกันได้เท่านั้นเอง

พอดีมันตกไปอยู่หน้าแรก เลยโพสไว้อีกรอบ


กำหนดการ

ตั้งแต่วันนี้จนถึงเสาร์หน้า อยากให้แต่ละคนเสนอไอเดียและปรับแต่งบทต่อไปเรื่อยๆครับ

วันเสาร์ที่ 9 ธันวาคม(หรือก่อนก็ได้) อยากให้น้อง komai ในฐานะเจ้าของผลงานต้นฉบับ ตัดสินใจสรุปแบบที่ตัวเองชอบที่สุดออกมาจากความเห็นทั้งหมดว่า อยากให้ออกมาเป็นแบบไหน
หรือเรียบเรียงบททั้งหมดออกมาอีกรอบนึง แล้วโพสไว้เป็นกระทู้ใหม่เลยครับ

แล้วผมจะมาอ่านแล้วก็สรุปข้อดีข้อเสีย จุดที่คิดว่าควรจะปรับแบบจริงจังสุดๆให้อ่านกัน
(หรือคนอื่นจะมาคอมเม้นท์ด้วยก็ได้)

ซึ่งตรงนี้เมื่อน้อง komai มาอ่าน จะเห็นด้วยแล้วปรับแก้ตามที่คอมเม้นท์ขนาดไหนก็ได้ครับ เพราะถือว่าเป็นเจ้าของผลงาน

การถูกคอมเม้นท์ไม่ใช่ว่าเราจะต้องแก้ตามนั้นเสมอไป ตรงไหนที่เห็นด้วยก็อาจจะแก้ ตรงไหนคิดว่าของเราดีแล้วก็ไม่ต้องแก้ครับ เพราะคอมเม้นท์หลายๆอย่างมาจากรสนิยมส่วนบุคคล แต่งานของเราก็คืองานของเรา อย่าให้คอมเม้นท์มากระทบจนมันไม่ใช่งานของเราครับ


ซึ่งผมก็คาดหวังว่าจะได้บทที่เสร็จสมบูรณ์พร้อมที่จะเขียนเป็นสตอรี่บอร์ดได้ภายในวันที่ 10-11 ธันวาคม ครับ

ทุกคนคับ วันที่9-10ธันวาพวกอินทีเรียต้องไปอีสานอ่ะคับ จะไปถึงเขาพนมรุ้งเลยมั้ยว้า-*-อ่านะก็ไม่แน่เหมือนกัน เหมือนจะชิว หนาวจับจิตดี แต่เฮียคงมีแต่งาน 5555+เอาการบ้านนออกป๊ายยยย(ล้อเล่น5+ท่าจะหนาวบ้าไปแล้ว)



แต่ยังไงก็จะพยายามคับ ต้องพยายามเลือกบทก่อนไปให้ได้ ยังไงก็จะพยายามแล้วกันนะคับ -*-ทุกคนเมื่อยปากยังจ่ะ เรื่อมงงๆกันบ้างยัง ยังไงก็จะสู้ล่ะกันคับ แฮ่ะๆ +o+เอ่า สู้โว้ยยยยยย

มากระตุ้นครับ

ยังไงบทก็ขอให้เรียบร้อย(คือให้น้องเกลาของตัวเองมา)ก่อนวันเสาร์ที่ 15 (วันที่นัดประชุม) นะครับ จะได้ปริ้นท์ไปแจกวันประชุมด้วย

แล้วค่อยมาคอมเม้นท์วันที่ 15 ไปเลยทีเดียว (แต่ถ้ามาโพสไว้ก่อนก็จะคอมเม้นท์ก่อนครับ)



ตอนนี้งานบริษัทยุ่งมากๆ โดนงานสุมสุดๆเลย =_=;

วันนี้ไปหา(ซื้อ)โปรแกรมต่างๆที่จะใช้มาแล้วครับ

ถ้ามีโปรแกรมตัวไหนที่ทุกคนจะต้องเตรียมตัวหามา ก็ให้คุณกะช่วยบอกๆก่อนนะครับ จะได้เอามาลองเล่นดูก่อน

ดูท่างานนี้คุณกะจะจริงจังที่สุดตั้งแต่ต้นเลยนะครับ ทั้งๆที่ทางนี้เป็นฝ่ายขอเชิญมาเป็นอาจารย์ ความตั้งใจนี้คงซึมซาบไปถึงทุกคนด้วย

สู้ๆนะครับ เป็นกำลังใจให้ครับ
(ถ้ายังไงก็ขอเอาความสะดวกของคุณกะด้วยนะครับ อย่าให้หนักเกินไป)

ไม่ต้องห่วงคับ บทเส็รจสมบูรณ์แล้วนะ ตอนนี้ เขียนไว้เรียบร้อยแล้ว รวมถึงกำหนดโทนสีมุมกล้องรายละเอียดเพงประกอบ(แค่บางส่วนเล็กๆน้อยๆนะคับพอดีมันได้พร้อมๆไปกะบท)แต่พรุ่งนี้ต้องไปต่างจังหวัดแต่รุ่งสางT_tแล้วคับพี่ๆ วันจันทร์นี้จะสแกนลงให้เลยนะคับ คิดว่า การเอาแนวคิดของพี่กะ พี่บอย ของทุกๆคนมาเป็นหนึ่งเดียวกันโดยการปรับให้ลงตัวน่าจะสมบูรณ์ขึ้นล่ะนะ คราวนี้ แต่ว่ายังไงๆก็ต้องฝ่าฟันไปด้วยกันตลอดล่ะเนอะ สู้



พี่นิกกะ พี่บอย ทุกคน สู้ ๆ นะค้าบบบบ ยังไงก็ไม่ท้อล่ะ!!!!

บทคับโผม เอาบทที่ปรับ ของพี่นิกกะ ของพี่บอย ของไหม ของทุกคนมาเชื่อมกันให้สมบูรณ์คับ แต่จะอ่านออกมั้ยล่ะนะ5555+- -นี่ลายมือดีที่สุดแล้วนะคับ555+ดีสุดเท่าที่ทำได้แล้วอ่ะนะ
ก็ส่งไว้ก่อนแล้วค่อยว่ากันซึ่งๆหน้าอืกทีอ่ะเนอะ...- -

รอนานมากครับ เดี๋ยวจะพยายามเตรียมสำหรับไปวันพรุ่งนี้อีกที

ถ้าน้องมีเวลา ช่วยพิมพ์เป็นตัวหนังสือโพสไว้ให้ด้วยก็ดีครับ ขี้เกียจพิมพ์เอง แหะๆ

วันนี้คงกลับบ้านดึก(ประมาณเที่ยงคืน) เพราะงั้นถ้ามาเห็นก่อนแล้วพิมพ์ไว้ให้จะดีมากครับ

ออกความเห็นเล็กๆน้อยเกี่ยวกะพล็อตคับรวมๆแล้วก็เอาตามนั้นก็ได้คับ ง่ายดี แต่จะแก้ตรงไหนก็ได้นะ ตามสะดวกคับพี่น้อง

ขอสอดเเทรกอีกทีนึงนะคับคือพมว่าในต้นฉบับมันดูกระทัดรัดกว่าอันไหม่อีกเเละพมว่าอันเก่ามันมีจุดพีคคือการที่เด็กคนนี้ทำกล่องตกอย่างไม่ไยดีหรือลืมไปว่ามีคนที่ห่วงเเละรักเด็กคนนั้นจิงๆ
เเละอันเก่าก็มีจุดเด่นอีกอย่างนึงคือการไม่เครียดฮาๆทั้งลายเส้นเเละมุขที่ปะปนไปด้วยข้อคิด
เเละพมคิดว่าอันเก่าก็ดีอยู่เเล้ว
ส่วนอันใหม่ผมว่าข้อดีคือการที่ผู้หญิงให้กล่องข้าวเเก่เด็กคนนั้นเเต่พมว่าการที่จะย่อเรื่องไห้กระชับขึ้นพมว่าอันไหม่มันก็พอๆกะอันเก่าละคับเพราะผมว่าอันเก่าก็มีข้อคิดครบถ้วนอยู่เเล้วเเล้วก็เป็นเหตุผลสำคัญในการใช้ชีวิตคู่อันนี้ผมชอบคับทำให้ผมลองใจเเฟนได้หุหุ ก็เป็นกำลังไจให้คับของให้สำเร็จคับ

what THE wrote:ขอสอดเเทรกอีกทีนึงนะคับคือพมว่าในต้นฉบับมันดูกระทัดรัดกว่าอันไหม่อีกเเละพมว่าอันเก่ามันมีจุดพีคคือการที่เด็กคนนี้ทำกล่องตกอย่างไม่ไยดีหรือลืมไปว่ามีคนที่ห่วงเเละรักเด็กคนนั้นจิงๆ
เเละอันเก่าก็มีจุดเด่นอีกอย่างนึงคือการไม่เครียดฮาๆทั้งลายเส้นเเละมุขที่ปะปนไปด้วยข้อคิด
เเละพมคิดว่าอันเก่าก็ดีอยู่เเล้ว
ส่วนอันใหม่ผมว่าข้อดีคือการที่ผู้หญิงให้กล่องข้าวเเก่เด็กคนนั้นเเต่พมว่าการที่จะย่อเรื่องไห้กระชับขึ้นพมว่าอันไหม่มันก็พอๆกะอันเก่าละคับเพราะผมว่าอันเก่าก็มีข้อคิดครบถ้วนอยู่เเล้วเเล้วก็เป็นเหตุผลสำคัญในการใช้ชีวิตคู่อันนี้ผมชอบคับทำให้ผมลองใจเเฟนได้หุหุ ก็เป็นกำลังไจให้คับของให้สำเร็จคับ

ขอบคับที่สนับสนุนและคอยให้กำลังใจ ผลงานต้นฉบับ ดีใจคับ สังเกตได้ว่าใส่ใจรายละเอียดเป็นอย่างดีเลยขอบคุนมากคับ ทางเราจะตั้งใจเต็มที่และจะรับฟังแน่นอนคับ*0*