cartoon in university

แบบว่าตอนเราเริ่มหัดวาดการ์ตูน ส่วนใหญ่แล้วก็คงจะเริ่มจากการวาดเลียนแบบการ์ตูนที่ตัวเองชอบกันใช่มั้ยคะ ^_^

ตอนเด็กๆ การ์ตูนเรื่องแรกที่หัดวาดรูปตามก็คงเป็นพวกการ์ตูนทีวีสมัยนั้นแหละ จำได้ว่าสัก4-5ขวบเคยวาดนางเอกการ์ตูนที่เป็นนักร้องชื่อโยโกะ (จำชื่อเรื่องไม่ได้แล้ว) ต่อจากนั้นก็เป็นพวกเซเลอร์มูน หน้ากากแก้ว ค่อยเป็นค่อยไปตามประสาเด็กน่ะนะคะ

(ตอนเด็กพี่สาวบ้าการ์ตูนมาก เลยบ้าตาม)

แต่ลายเส้นที่ติดมาจนถึงทุกวันนี้ก็คือ


ลายเส้นแบบ CLAMP ค่ะ ^_^

จำได้ว่าตอนอยู่ ป.5 ไปอ่านภาคคอมิคของเรื่องซากุระ แล้วประทับใจมากๆเพราะลายเส้นพลิ้วไหวสุดๆ นับแต่นั้นเป็นต้นมาก็เริ่มลองวาดตามดู จนได้เค้าลายเส้นมา

ตอนหลังก็เพลาๆลงบ้าง (ช่วงม.ต้น) ก่อนจะกลับมาบ้าสุดขีดอีกทีตอนม.ปลาย

แต่ถึงจะห่างหายไปนาน ลายเส้นแบบ CLAMP ก็ยังคงอยู่ (ทั้งที่ก็ลองเลียนลายเส้นคนอื่นดูแล้วนะ - -)

ตอนทำงานส่งชมรมก็มีคนทักว่าเหมือน ทั้งที่ตอนวาดตัวเองไม่รู้ตัวเลย
(แต่พอเอากลับดูอีกครั้งก็เห็นด้วย เออ...เหมือนจริงๆนั่นแหละ)

สงสัยได้รับอิทธิพลจนซึมเข้าจิตใต้สำนึกไปแล้ว ^ ^"

(งานตอนนี้ก็เลยมีกลิ่น CLAMP อยู่พอสมควรค่ะ มากน้อยนี่ไม่ค่อยแน่ใจ เพราะมันชินว่าลายเส้นนี้เป็นลายเส้นตัวเองไปแล้วด้วย...)


ก็เลยอยากรู้ว่าคนอื่นๆเริ่มหัดวาดรูปจากลายส้นของใครกันบ้างน่ะค่ะ ^w^



ปล. ตอนนี้ก็เลยกำลังลองหาลายเส้นใหม่ๆที่เป็นของตัวเองจริงๆดูบ้าง แต่ปรากฎว่ามันยากชะมัดเลย - -"

กระทู้นี้น่าสนใจมากครับ
ผมก็ในตอนนี้เป็นดราก้อนบอล+เทคนิคผสมของตนเอง เพิ่งมาเป็นดราก้อนบอลแบบไม่ได้ตั้งใจมาก่อนเหมือนกัน (คิดว่าเป็นอิทธิพลของระบบสัญลักษณ์ที่เราเคยรับและใช้มาก่อนแน่ๆ)
ถ้านับจริงๆจะใช้เทคนิคของ
HUNTERX HUNTERอยู่ด้วย แต่เอามาแสดงออกแบบตัวเองจนดูไม่ออกแล้วว่าตรงไหน

วาดแบบที่เราชอบสนุกดีนะครับ ตลกดี เป็นความสุขบริสุทธิ์ของตอนเด็กที่ยังสัมผัสได้

มีตัวอย่างแบบขีดๆมาด้วยครับ

ผมชอบวาดแบบปั้งๆสดลงไปเลยครับ

ตอนนี้กำลังสนุกมากกับการสร้างรูปแบบของตนเองเหมือนกันครับ เริ่มรู้สึกพอใจแล้วด้วย

จริงๆแล้วเรื่องตัวละครกับลายเส้นนี้สนุกและน่าคิดมาก ไม่รู้คนอื่นคิดเหมือนกันไหม ว่าลายเส้นดั้งเดิมของการ์ตูนที่เราชื่นชอบ มันเป็นแบบนามธรรมน่ะ คือจับแต่สาระที่จีรัง(แก่นแท้)ของคนๆนั้นมาถ่ายทอด ที่่่เมื่อหาคนที่มีคาแรคเตอร์เหมือนมาสวมก็เล่นบทตัวละครนั้นต่อได้ เหมือนภาพยนตร์คิทาโร่ที่จะฉายตอนนี้นะ นักแสดงหลายๆคนนั้นใช่เลย
มันเป็นเรื่องที่น่าคิดเหมือนกัน
ว่าการใช้รูปแบบนามธรรมแบบนี้ทำให้ลายเส้นนั้นมีความเป็นกลางทางสื่อที่คนดูหลากหลายประเภทในที่ต่างๆสามารถจะอ่านความหมายได้ตรงกัน
ถือเป็นงานออกแบบที่จะส่งออกไปสู่ผู้ชมแบบมหาภาคเลยทีเดียว
แล้วความเป็นนามธรรมตัวนี้แหละที่ำให้มนุษย์และการ์ตูนสามารถสื่อสารกันได้ ซึ่งถ้าจะพูดแบบวิชาการแล้วลายเส้นของการตูน(แบบดั้งเดิม)ถือเป็นศิลปะนามธรรม100%ได้เลยทีเดียว


ส่วนความเป็นไทยในงาน(ขอพูดอีกนิด^ ^")
ผมว่าด้วยเป็นประเทศไทยที่เป็นเมืองเปิดทางวัฒนธรรม คือเรามีเทศกาลสากลที่ทุกแห่งทั่วโลกรู้จัก ทั้งของตะวันตกและตะวันออก ซึ่งมีความโดดเด่นทางวัฒนธรรมเราอยู่ตรง การเลือกรับเอาของนอกมาปรับผสมให้เหมาะสมลงตัวกับความเป็นตัวเรา(ความเป็นตัวเอง)
ซึ่งนับเป็นความได้เปรียบทางวัฒนธรรมต่อประเทศอื่นๆอยู่มากเลยทีเดียว ที่จะได้รับความหลากหลายทางประสบการณ์ และยังรู้จักเลือกนำมาปรับใช้(แบบตามใจตัวเอง)
ซึ่งตรงนี้ผมถือได้ว่าคือแก่นสารหนึ่งในสาระของความเป็นไทยที่มีอยู่ในงานแล้วครับ

ปล.ชอบกระทู้นี้มากครับ ขอให้ค้นพบลายเส้นที่พอใจเร็วๆนะครับ
(ซึ่งคนที่กำลังจริงจังกับการค้นหารูปแบบก็อาจจะมีผล ต่อการเดินงานในโครงการนะครับ คือเราต้องค้นคว้าทดลองส่วนตัวไปด้วยจนกว่าจะพอใจ ถึงนำมาใส่ลงในงาน ตรงนี้เข้าใจดีเลยครับ เรื่องการออกผลงานชลอได้เสมอเลยนะครับ ตอนนี้ที่แผงไม่ค่อยเป็นห่วงแล้วครับ ^_^ )

henter x hanter

and coco